19-01-2008

# De Ongelooflijke Overwinning van Arend-Jan
Deel VI - De Man met de Mantel

Na een lange stilte probeer ik het totaal zinloze epos van Arend-Jan weer op te pakken.
[...] Op het asfalt lagen de uitgeknipte letters naast elkaar. Er lag een hele zin, maar de meeste mensen herkende maar één woord: Finit

In de Grote Hal van het Altijd Zijn, stond de Man met de Mantel aan het raam. Er zijn veel ramen in de Grote Hal en allen kijken uit op het leven van één persoon, maar we beperken ons tot het raam van Arend-Jan, de a.s. held van dit verhaal.
De Man met de Mantel was alleen. Dat was hij niet altijd geweest, gisteren nog krioelde het van de Bewegers en kon hij alleen nadenken door zijn gedachten hardop te schreeuwen, en dus konden het geen ingewikkelde gedachten worden. Maar nu was het stil en had hij de ruimte.
Beneden zag hij Arend-Jan van zijn tafel opstaan en de krant van zich afduwen. Hij liep naar de keuken, nam een glas water, en kwam weer terug de kamer in. Van bovenaf ziet iedereen eruit als een stip en zo is dus iedereen in principe gelijk. De Man met de Mantel vond dat een goed principe, maar kon niet ontkennen dat Arend-Jan een buitengewoon saaie stip was. Deze stond intussen weer over de krant heen gebogen en leek iets te willen denken. De Man met de Mantel lette goed op.

Toen pakte Arend-Jan de krant op en maakte er een prop van. Hij liep naar buiten en gooide het papier resoluut in de vuilnisbak. De Man met de Mantel sloeg zichzelf met de platte hand voor het hoofd toen hij Arend-Jan nog iets hoorde mompelen als "Kwajongens". Hij keerde zich van het raam af en keek de Grote Hal in, naar de oude beeltenissen die in de muren waren gehouwen. Die beelden waren er altijd al geweest. Bij één ervan bleef zijn blik hangen: het beeld van een sterfelijke man die een enorme draak uit een gouden huis de duisternis in wierp. Het was een beeld van de toekomst.

Plotseling ging de deur open en een in het zwart geklede persoon stapte De Hal in. Hij droeg een kap over z'n hoofd. "De opdracht is volbracht Heer", zei hij. De Man met de Mantel zweeg en schudde zijn hoofd. "Heer", zei de persoon in het zwart, "heeft hij de letters niet gekregen?". "Toch wel", sprak de Man met de Mantel en zijn stem was jong en oud tegelijk en ergens lachwekkend hoog, "maar het mocht niet baten. Er is niets verandert. Hij heeft het weggegooid". Hij wees op het raam en de persoon in het zwart keek naar buiten. “Voorwaar”, ging de Man met de Mantel door, “de hoop begint mij te verlaten. En de tijd dringt. Wat moet er gebeuren?”. De man in het zwart zweeg en keek nog steeds uit het raam. Toen riep hij opeens: "Heer, kom en verheugd u!".

Arend-Jan stond driftig in de vuilnisbak te graaien.

Wordt Vervolgd

21.16 | | Nog geen reacties

16-01-2008

# Brief van een televisiemaakster
Lieve Sudesh,

Dank je wel voor je brief waarin je je complimenten over mij uitspreekt. Ik kan alles wat je schrijft beamen: ik ben inderdaad een leuke en ineteligente vakvrouw. Ik ben spontaan en ambitieus en heb niet voor niets een televizierring voor mijn persoonlijkheid. Ik ben grappig en alles wat ik aanraak verandert in goud. Het is daarom niet meer dan logisch, dat je mij jouw verzoek heb toegestuurd.

Je vraagt aan mij, een door jouw bedacht televisieconcept te presenteren. Ik ben de kwaadste niet, want ik ben een vakvrouw. Ik heb daarom serieus naar jouw concept gekeken. Het programma: "Sjoerd zoekt vrouw" is inderdaad een weldoordacht, interessant en leuk dating-, spel- en docusoap-show. Het is een goede combinatie van bestaande concepten als Wie is de Mol, Deal or No Deal, De Gouden Kooi en CSI. Door de uitzendingen heen leer je Sjoerd, de 7 moslima's, de 5 terminalen, de 2 normalen, de 9 marmotten en Marc-Marie Huijbregts beter kennen. Echter zou ik het onderdeel Negerpoepen eruit halen, want dat valt niet zo goed, denk ik. Ook heb ik mijn twijfels bij het onderdeel waarbij er met dwergen gemikt moet worden met het hoofd in het achterwerk van een boerderijdier. Ik vind dat persoonlijk een beetje te ver gaan voor dat beest.

Het huwelijk van Sjoerd móet uiteindelijk dan wel het TV moment van het jaar worden. Daar ben ik van overtuigd.
Ik zou zeggen, werk het uit en we gaan ervoor!

Je, Yvon 'kijkcijferkanon' Jaspers.

15.07 | | Al vier reacties

14-01-2008

# 40 Dagen Zonder Seks
Echt geen probleem!
Als vrijgezel staat de teller nu al op meer dan een half jaar.
Laat de EO daar eens een programma over maken!!
...Wordt wel een saai programma...

00.20 | | Al vier reacties

06-01-2008

# Rozengeur en Wodka Lime
Met Kerst heb ik de volledige serie Rozengeur en Wodka Lime aan mijn vriendin gegeven. Waar ik alleen geen rekening mee had gehouden is dat ze geen DVD-speler meer heeft. Uit liefde bood ik aan een paar afleveringen bij mij thuis mee te kijken. Het kijken naar Rozengeur was een zwaar beroep op mijn mannelijkheid, maar ik moet bekennen dat het een zeer interessante serie is.

De afgelopen dagen stonden in het teken van het leven van Catharina, Donna, Babbette en Finette. Vier rokende, Wodka Lime drinkende vrouwen:
- Catherina werd zwanger van de veel te jonge Bob en besloot halsoverkop met hem te trouwen. Ze kreeg een miskraam en zette hem aan de kant. Tevens bleek dat ze op jonge leeftijd een abortus heeft gehad.
- Donna zien we als een brave en toegewijde huismoeder, die al drie jaar geen seks meer heeft gehad die aan het einde van het seizoen er een minnaar op nahoudt.
- Babbette, krijgt het benauwd op haar werk, ze slettebakt, vindt en verliest haar liefde van haar leven.
- Yvette zet haar perfecte leventje op de kop door uit elkaar te gaan met Adriaan. Op het moment dat Finette hem terug wilt, blijkt hij vader te worden van zijn nieuwe vlam.

Hoewel de serie nogal vol zit van clichés, geroddel en onbegrijpelijke vrouwendingen is de serie best aardig leermateriaal voor de man. Het is werkelijk een kijkje in het hoofd van de vrouw. En dat was pas seizoen één. Er liggen er nog vijf.

17.19 | | Al twee reacties

04-01-2008

# Sud's wijsheden #1
Gedicht over dingen die je absoluut niet aan dames moet vragen

Vraag een dame nooit naar haar leeftijd of gewicht
Dit was het einde van het gedicht

16.26 | | Pas één reactie

# Circus
Ik ben nog nooit naar het circus geweest. Dieren die er kunstjes doen, acrobaten die krachtoefeningen laten zien en clowns die grappig proberen te zijn hebben mij nooit echt getrokken. Ik kan namelijk absoluut niet tegen gemaakte vrolijkheid. Als ik daarom geen goedkope kaarten had kunnen bemachtigen, was ik er waarschijnlijk ook nooit naartoe gegaan.

Gisterenavond stond ik op de stoep van de stadsgehoorzaal in Vlaardingen die speciaal voor de gelegenheid was omgetoverd tot een heus circus. Het betreffende wintercircus trad namelijk alleen op in theaters. In de foyer werd ik begroet door vreemde vogels op stelten en overal waar ik keek zag ik rennende, opgewonden kinderen en clowns. En ik haat clowns. Dat begon dus al lekker, máár ik wilde niet gaan vooroordelen voordat ik de voorstelling had gezien.

De voorstelling zelf was een smeltkroes van stoerdoenerij, eigengeilerij en acts die je met een middagje Youtubben ook kan zien.
Er was hoepelact van een meisje die met 20 hoepels kon hoelahoepen. Dan denk ik: wáárom wil je in hemelsnaam met 20 hoepels hoelahoepen? Je kunt ook op andere manieren aardig gevonden worden!
Of de ezeldressuur: vijf ezels die 10 rondjes renden in de piste.
Bij de lenige slangenmeisjes kon ik mijn gedachten er niet van weerhouden om deze naakt voor te stellen.
Er was slechts één act waar ik geboeid naar heb gekeken: een acrobatenact door een iets te dikke Aziatische familie, waarbij drie vrijwilligers uit het publiek mee mochten doen. Helaas ging dat allemaal goed.

Eigenlijk ga je als volwassene alleen maar naar het circus om die acrobaten op hun bek te zien gaan, toch?

16.05 | | Pas één reactie