31-01-2007

# De Ongelooflijke Overwinning Van Arend-Jan
Elke woensdag komt er een deel van een groot verhaal op de site te staan. Het complete verhaal duurt tot de laatste woensdag van het jaar, ergo het verhaal telt 52 delen. Ik ga m'n best doen om trouw het schema na te leven, om zo in ieder geval op dít vlak aan Sudesh' rooster te voldoen. De titel van he verhaal staat hierboven, hieronder vind je de titel van het hoofdstuk. Veel plezier ermee!

- Peter

[...] Het had elke bladzijde kunnen zijn, maar het was meteen raak. Arend-Jan stiet een soort rare hoest-kreet-loei en wierp de krant van zich af of hij zijn vingers branden. Die viel open op tafel en Arend-Jan staarde er met grote ogen naar.

Deel V – Het Leven Van Ronald

Ronald moest op de hoek even afstappen. Zijn linker fietstas was nu bijna leeg, waardoor het gewicht van de nog steeds gevulde rechtertas zijn fiets zeurderig opzij begon te trekken. Hij had geen hoge pet op van z’n baantje en zag geen enkele reden er structuur in aan te brengen, bang dat het werk aangenamer zou worden en de verleiding groter om erin te blijven hangen. Ze liepen overal op straat, de mensen die hun dromen hadden ingewisseld van de zekerheid van het gemak. Dat zou hem niet overkomen. Hij hevelde een wat bagage over naar de linkerkant en probeerde goede zin te kweken.

Fluitend propte Ronald de kranten door de brievenbus. Hij kende het melodietje niet dat hij floot, maar kreeg het niet uit zijn hoofd. Het zat er in vanaf het moment dat hij wakker was geworden. De wijk was groot en kronkelig en Ronald fietste zigzaggend door de straatjes. “Dit moet toch de goede kant op zijn” dacht hij, zelf niet begrijpend waarom hij die gedachte had. Even helde zijn fiets weer naar links en moest hij bijsturen. Toen zag hij een klein huis tussen de rijtjeshuizen. Het zag er niet bijzonder uit, eerder dodelijk saai. “Wie wil daar nou wonen”, mompelde Ronald en wilde doorfietsen.

Opeens vloog er een raaf vlak voor zijn neus langs. Ronald week uit naar links en viel om. De kranten uit zijn linker fietstas vielen op straat. Ronald wilde vloeken, maar dat lukte niet. In plaats daarvan stond hij op en pakte één van de kranten.Uit zijn binnenzak haalde hij een schaar. “Waarom heb ik een schaar bij me?”, dacht hij. Maar nog geen seconde daarna begon hij te knippen. Geconcentreerd en zorgvuldig, het puntje van zijn tong uit zijn mond. Hij scheen precies te weten waar hij mee bezig was. Hij stopte de snippers die hij uit had geknipt in zijn binnenzak en duwde de krant door de brievenbus, een stuk voorzichtiger dan de andere kranten. Die klep van de brievenbus viel ongewoon zwaar dicht.

Nu voelde Ronald zich angstig. Hij sprong op zijn fiets. Hij zag de raaf in de boom zitten en hoorde hem krassen. Nee, hij floot. Hij floot een liedje. Het liedje dat al de hele dag in Ronalds hoofd had gezeten.
Ronald fietste er vandoor, zo snel hij kon. Hij wilde terug naar huis, naar zijn ouders. Maar waar was zijn huis? Welke kant moest op in dit doolhof van straten en huizen? Waar was het huis van zijn vader en zijn moe…Ronalds benen werden slap. Hij kon zich de naam van zijn moeder niet herinneren. Of hoe zij er uit zag. En zijn vader, hoe zag die eruit? Zijn geboorteplaats, zijn verjaardag, zijn jeugd, zijn vrienden. Alsof hij ze nooit gehad had, verdwenen. Wel herinnerde hij zich hoe hij vanochtend de krantenwijk had aangenomen en meteen aan het werk was gegaan. Wat had hij de dag daarvoor in godsnaam uitgespookt..?

Zo stak Ronald de straat over. En zijn linkertas was leeg. De wind stak op en trok hem de tas opzij, de autoweg op, waar een grote zwarte wagen Ronald aan stukken reed. De paar mensen die op straat waren, keken verschrikt op. Ze spoedden zich naar de plek van het ongeval. Honderden losse krantenpagina’s dwarrelden naar beneden. En toen de papieren wolk wegtrok, was alles leeg. Er lag geen bloed. Er was geen auto. Die was samen met Ronald van de aarde gewist, net als de herinnering aan de knal, die de omstanders zich later niet meer voor de geest konden halen.
Op het asfalt lagen de uitgeknipte letters naast elkaar. Er lag een hele zin, maar de meeste mensen herkende maar één woord: Finit.


Wordt Vervolgd

17.20 | | Al drie reacties

26-01-2007

# Sneeuw
Eindelijk kwam er een einde aan de warme winter, die ons landje tot nu toe in z'n greep hield.
Een paar dagen was het al aan het vriezen, zou het dan toch nog kunnen?

Gisteren kwamen de verlossende woorden van Erwin Krol:
"En morgen... gaat het lekker sneeuwen!"
Hij zette zijn woorden kracht bij met een goedkeurende knik en zelfs een kleine bijna niet opvallende paasei knipoog, terwijl hij schalks in de camera lachte.

De hele nacht kon ik niet slapen van de opwinding.
Zodra ik 's ochtends mijn gordijnen zou opentrekken zou ik een prachtig, donzig, wit, maagdelijk landschap zien. Een wereld die mooi en puur is. Hier is geen imperfectie, oneffenheden verdwijnen, vervuiling is er niet en criminaliteit is in geen velde of wegen te bekennen!
Kortom een schitterend wit sprookjeslandschap zoals je alleen tegenkomt in boeken en films.

Maar nee!
Het dooit!
Het regent!
Ik wil sneeuw!
En wel nu!

13.54 | | Al vijf reacties

25-01-2007

# De Bond Tegen Vrijheid van Meningsuiting
Heeft ons aangeklaagd omdat als je sommige logs uitprint en dan bepaalde letters uitknipt en die dan weer husselt er in 1 van de 100 gevallen de woorden begrip, verdraagzaamheid en gelijkheid zouden ontstaan.

Maandag moeten we voor de rechter komen...

01.45 | | Pas één reactie

24-01-2007

# De Ongelooflijke Overwinning Van Arend-Jan
Elke woensdag komt er een deel van een groot verhaal op de site te staan. Het complete verhaal duurt tot de laatste woensdag van het jaar, ergo het verhaal telt 52 delen. Ik ga m'n best doen om trouw het schema na te leven, om zo in ieder geval op dít vlak aan Sudesh' rooster te voldoen. De titel van he verhaal staat hierboven, hieronder vind je de titel van het hoofdstuk. Veel plezier ermee!

- Peter

[...]Als hij had geteld, om te zien welke tree er miste, had hij gezien dat het de 26ste betrof. En had hij daar wat langer bij stilgestaan, was hij erachter gekomen dat dit hetzelfde getal was dat bij zijn leeftijd hoorde. Toeval? Maar toeval bestaat niet. In ieder geval niet vandaag, en al helemaal niet voor Arend-Jan.

Deel IV – Dode Ham

Door de duikeling op de trap had Arend-Jan een teen gestoten, zijn grote linker om precies te zijn. Daarom trok zijn lichaam wat opzij toen hij naar de mat liep, om zijn krant te halen. Ah ja, de krant. Die lag er gewoon. Of gewoon, zo op het eerste gezicht tenminste. Maar daar gaat het bij vluchtige blikken toch meestal om. En in de voor zijn doen verwarde staat waarin Arend-Jan nu verkeerde, was hij zelfs op de tast tevreden met een normaal aspect van zijn ochtendritueel.

Het eerste dat Arend-Jan deed voor z’n ontbijt, was een glas melk drinken. Geen groot glas, gewoon een saai onuitgesproken glas. Niet eens een mok met zijn naam erop, ongetwijfeld had hij die wel eens gezocht, maar er worden geen bekers met “Arend-Jan” erop gemaakt. En dat is niet voor niks.
Arend-Jan schonk, zonder na te denken (dat was hij gewend), zijn glas vol melk en wilde net zijn krant openslaan en tegelijkertijd een slok nemen, toen zijn neus begon te snuffen. Hij rook aan de melk, toen aan het pak en constateerde dat de melk zuur was geworden. Terwijl de vervaldatum tot in het nieuwe jaar reikte. De koelkast werkte prima, dat was zeker. Ook toen Arend-Jan het voor de zekerheid controleerde. En met zijn hoofd in de koelkast merkte hij dat alle verse producten, in dit geval melk, yoghurt en ham, bedorven waren.
Oh, wat was die man moeilijk. Want zijn primaire reactie was om de etenswaren in de vuilnisbak te gooien en op zijn werk te ontbijten. Dan was alles voor niks geweest. Maar toen Arend-Jan de ham weg wilde gooien, brokkelde die uit elkaar, als een mummie. Hij voelde het koude, dode vlees als zand door zijn vingers glijden. De rillingen liepen over zijn rug en onzeker over zijn waarneming, slungelde hij terug naar binnen. De melk en de yoghurt had hij laten vallen.

Als mensen zenuwachtig worden, zoeken ze houvast. In Arend-Jans geval was dat het afmaken van zijn compleet in de soep gelopen ochtend. Hij greep de krant van tafel, ging zitten en sloeg hem kordater dan normaal op een willekeurige pagina open.
Het had elke bladzijde kunnen zijn, maar het was meteen raak. Arend-Jan stiet een soort rare hoest-kreet-loei en wierp de krant van zich af of hij zijn vingers branden. Die viel open op tafel en Arend-Jan staarde er met grote ogen naar.


Wordt Vervolgd

Volgende Week: Ronald de Krantenbezorger

13.33 | | Al drie reacties

# The George W. Bush Countdown
Op het moment van schrijven hebben we nog
726 dagen
19 uur
11 minuten te gaan.

En het kan alleen maar minder worden!
Klik hier voor de actuele tijd.

10.49 | | Pas één reactie

22-01-2007

# Gebed
Aan de grote game-goden in de Japanse hemelen

Stuur meer Wii's naar Nederland
Stuur meer Wii's naar Nederland
Stuur meer Wii's naar Nederland
Stuur meer Wii's naar Nederland
Stuur meer Wii's naar Nederland
Stuur meer Wii's naar Nederland
Stuur meer Wii's naar Nederland
Stuur meer Wii's naar Nederland
Stuur meer Wii's naar Nederland
Stuur meer Wii's naar Nederland
Stuur meer Wii's naar Nederland
Stuur meer Wii's naar Nederland

12.12 | | Al vijf reacties

# Aan mijn plotseling verhuisde buurman
We zien elkaar wel weer over drie tot vijf jaar!

10.50 | | Nog geen reacties

19-01-2007

# Ik wil niet veel zeggen, maarreh... #2
WAT!


WAAIDE!!


HET!!!


GISTER!!!!


FOKKING!!!!!


HAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAARD!!!!!!

18.08 | | Al zes reacties

17-01-2007

# De Ongelooflijke Overwinning van Arend-Jan
Elke woensdag komt er een deel van een groot verhaal op de site te staan. Het complete verhaal duurt tot de laatste woensdag van het jaar, ergo het verhaal telt 52 delen. Ik ga m'n best doen om trouw het schema na te leven, om zo in ieder geval op dít vlak aan Sudesh' rooster te voldoen. De titel van he verhaal staat hierboven, hieronder vind je de titel van het hoofdstuk. Veel plezier ermee!

- Peter

[…]Toch trok er heel kort, schichtig, een rilling, nauwelijks zichtbaar, over zijn ooglid. Alsof hij een vlek op de muur even voor een vlieg had aangezien.
In de nietszeggende leegte is dit simpele voorval een eerste, angstige aanzet tot fantasie te noemen.

Arend-Jan deed zijn kamerjas aan en liep de trap af.

Deel III – Traptreden
Arend-Jan woonde al zijn hele leven in hetzelfde huis. Daarom wist hij precies hoeveel treden de trap had. Hij zou, als dat noodzakelijk was, met zijn ogen dicht de trap in alle tempo’s op en af kunnen lopen, zonder te struikelen, of te schrikken omdat hij dacht dat er dan wel nog een tree zou komen, dan wel dat ‘ie er al was.
Arend-Jan wist dat zijn trap naar de begane grond 31 treden had. Niet dat hij ze had geteld (dat zou van een bepaalde gekte getuigen), hij wist ook geen getal te noemen, maar hij vergiste zich nooit in het aantal stappen.
Halverwege de trap had hij de dagelijkse ochtend gedachte “Op de deurmat ligt de krant”. Die gedachte was ooit origineel geweest en hoopgevend, nu was het een cassettebandje geworden, onderdeel van het troosteloze perpetuum mobile dat Arend-Jan heette.
En de krant lag er ook altijd. De krantenjongen had geen enkele reden om te denken dat hij van enig invloed zou kunnen zijn op de ontwikkeling van de bewoners van zijn wijk. Had hij het, in het geval van Arend-Jan, wél geweten, had hij waarschijnlijk zijn schouders opgehaald. We denken immers altijd dat ons individuele handelen geen weerslag heeft op het grote geheel.

En daar viel Arend-Jan. Nou ja, hij viel niet echt, maar zijn lichaam schokte behoorlijk toen zijn linkerhiel een tree miste, over de volgende gleed en uiteindelijk op de tree daarna tot stilstand kwam.
Een nieuw deel van Arend-Jan ontdeed zich van het stof: de verdwaasdheid. Een lichte vorm. Hij draaide zich om en keek naar de trap.
Er miste een tree. Hij was niet weggehaald, eruit getimmerd of gebeiteld, er zat geen gat op de plek waar hij eerst had gezeten: hij was er eenvoudigweg niet. Zoals een gedachte ook ineens verdwenen kan zijn, zonder dat je die bewust hebt weggedaan.
Die verdwaasdheid zoemde achter Arend-Jans ogen en wilde zich op het vraagstuk van de tree storten. Arend-Jans systeem was echter zo van gewoonte doorwrongen, dat zijn voeten doorliepen naar de voordeur om daar de krant van de mat te halen. Zijn blik bleef nog even op de trap gericht, die lokkend terug scheen te staren.

Als hij had geteld, om te zien welke tree er miste, had hij gezien dat het de 26ste betrof. En had hij daar wat langer bij stilgestaan, was hij erachter gekomen dat dit hetzelfde getal was dat bij zijn leeftijd hoorde. Toeval? Maar toeval bestaat niet. In ieder geval niet vandaag, en al helemaal niet voor Arend-Jan.

Wordt Vervolgd

17.18 | | Pas één reactie

14-01-2007

# Marktplaats
Hallo, ik doe mijn verzameling mensenhandel weg.
Ik heb ter overname:

- 18 Chinezen
- 11 Polen
- 8 Oeka-oeka indianen
- 3 Saddam Hoessein look-a-likes
- 2 Hongernegers
- 1 Jody Bernal

Inclusief certificaat van echtheid, stalen kooi en flightcases. Het liefst alles in één koop, of ruilen voor een simlock vrije Samsung D900.

05.28 | | Al vier reacties

13-01-2007

# Hubba-Bubba
Sinds ik eigen ondernemer ben, heb ik ook recht op een Macro-pas. Dat is een groothandel met gadgets, goodies, snuisterijen en andere dingen. Allemaal verpakt in grote displays. En ik vind het prachtig om daar rond te lopen.

Zo zag ik gisteren een hele display Hubba-Bubba kauwgum liggen en omdat ik Hubba-Bubba toch wel één van de lekkerste kauwgum vind, kocht ik deze. Tien stuks. Want dan is het nóg voordeliger.
Elk display heeft 24 pakjes, met elk vijf Hubba-Bubba's, dus in totaal heb ik een voorraad van een kleine 1200 stukjes Hubba-Bubba kauwgum. "Kan ik wel even mee vooruit." dacht ik.

Hubba-Bubba kauwgum heeft als nadeel dat je er maar van blijft nemen. Pijnlijke kaken van het kauwen worden verdoofd door de zacht-zoete-aardbeiensmaak. Meestal kick je wel af als het pakje leeg is.
Ik had nog 9 displays en 23 pakjes staan...

Ik breek zojuist het allerlaatste pakje open.
Morgen maar weer nieuwe halen.

19.12 | | Al twee reacties

12-01-2007

# Stille tocht
- Kan integraal op de radio worden uitgezonden
- Toen de prostituee zwijgend haar benen spreidde
- Kan je erg verkouden van worden
- Speciaal voor dove mensen

12.35 | | Nog geen reacties

10-01-2007

# De Ongelooflijke Overwinning van Arend-Jan
Elke woensdag komt er een deel van een groot verhaal op de site te staan. Het complete verhaal duurt tot de laatste woensdag van het jaar, ergo het verhaal telt 52 delen. Ik ga m'n best doen om trouw het schema na te leven, om zo in ieder geval op dít vlak aan Sudesh' rooster te voldoen. De titel van he verhaal staat hierboven, hieronder vind je de titel van het hoofdstuk. Veel plezier ermee!

De titel is nu verandert in De Ongelooflijke Overwinning van Arend-Jan. Die achternaam vond ik stom.

- Peter

[..]…deze morgen, de morgen van 26 december 2007, tweede kerstdag, zou zijn kabbelende leven in een stroomversnelling brengen, die Arend-Jan tot het miraculeuze mens zou maken dat hij vandaag de dag is! En dat begon al bij de wekker...

Deel II – Verbeelding voor Beginners
Hoe clichématig was het geweest als de wekker niet was afgegaan die ochtend. Clichématig én nutteloos. Het zou Arend-Jan weliswaar hebben gedwongen zich te haasten, maar Arend-Jan was van zulk een degelijke saaiheid, want degelijk was ‘ie, dat hij zijn slaapverwekkende ochtendrituelen in rap tempo kon doorlopen, zónder dat hij aan saaiheid inleverde.

Maar de wekker ging af. Oh zeker, hij ging af. Arend-Jan veegde de voorspelbare hoeveelheid slaap uit zijn suffe ogen, en duwde tegen het grijze pennetje van de wekker, om die zo het zwijgen op te leggen.
En toen…Goddank…de wekker bleef afgaan. Niet een beetje, maar aan één stuk door. Een lange, rammelende, hoge piepschreeuw. Niemand zou ooit kunnen verklaren hoe dit mogelijk was geweest. Noem het een wonder, tovenarij of een wanhopige laatste ingreep van bovenaf. Uiteindelijk doet de reden van het lot er niet toe, maar zijn het de gevolgen waar het om gaat.

Arend-Jan morrelde aan het ijzeren pennetje. De wekker gierde door de slaapkamer. Het pennetje kon links noch rechts voor stilte zorgen. Arend-Jan pakte de wekker op. En het zou naïef zijn geweest te denken dat hij de wekker nu met kracht tegen de muur zou gooien, of met een schroevendraaier het kreng te lijf zou gaan, laat staan dat hij ermee naar de buren zou lopen. Niettemin mocht het een mijlpaal genoemd worden dat Arend-Jan de wekker met beide handen beetpakte, hem optilde…en er licht verwondert naar keek. Het was kort, het was er even en het zou er niet lang zijn, maar Arend-Jan verwonderde zich ergens over.
Meteen stopte de wekker. En wij geloven niet graag in het lot, maar dit mag gerust gemakzucht worden genoemd. Want met de herrie van de wekker, verdween de verwondering. En Arend-Jan zette de wekker weer terug op zijn nachtkastje. Zijn gezicht zakte onmiddellijk terug in zijn dorre plooi.
Toch trok er heel kort, schichtig, een rilling, nauwelijks zichtbaar, over zijn ooglid. Alsof hij een vlek op de muur even voor een vlieg had aangezien.
In de nietszeggende leegte is dit simpele voorval een eerste, angstige aanzet tot fantasie te noemen.

Arend-Jan deed zijn kamerjas aan en liep de trap af.

Wordt Vervolgd

14.32 | | Al twee reacties

09-01-2007

# Drielandenpunt
In Limburg, helemaal rechts onderaan in Vaals, waar Nederland, België en Luxemburg Duitsland bij elkaar komen, staat een paal. En niet zomaar een paal, nee, het drielandenpunt!
Het lijkt mij fantastisch! Ik zou er zeker 30 rondjes omheen rennen en iedereen beweren dat ik in een minuut, lichamelijk meer dan 90 keer in een ander land was. Echt lachen!

Ik bén me d'r eentje.

Hahaha.

22.55 | | Al vijf reacties

07-01-2007

# Keukenprins
Ik ben geen keukenprins, maar vind het wel leuk om in de keuken te staan. Te kijken hoe anderen de lekkerste gerechten maken. En zo af en toe waag ik mij er ook aan. Mijn moeder zei altijd dat als ik kan lezen, ik ook kan koken. Maar in mijn ervaringen in de keuken heb ik ook gemerkt dat er veel geduld en liefde bij komt kijken.

Niet dat ik niet kan koken; geef mij een wok en ik maak wonderen. Maar eens in de zoveel tijd komt er bij mij een aandrang naar boven om mijzelf te overtreffen in de keuken. Puur om voor mijzelf te bewijzen dat ik een echte man ben. Want echte mannen gaan geen uitdaging uit de weg. Een paar weken geleden zag ik het recept van gevulde-eend-met-allerlei-frutsels-en-gedoe á la Gordon Ramsey en dacht bij mijzelf: "Die ga ik maken!"

De hele week was ik bezig met het verzamelen van alle ingrediënten en kookgerei. Alles móest en zou vers zijn en kwaliteit hebben. De hele week door Nederland rondgereden voor de allerbeste ingrediënten bij elkaar te zoeken. Al watertandend struinde ik alle speciaalzaken en groothandels af. "Zondag verdien ik respect!" dacht ik.

Vanochtend extra vroeg opgestaan voor de voorbereidingen van het diner. Met het recept naast mij, uren bezig geweest met marineren, kneden en wassen. Tot het moment dat de eend eindelijk in de oven kon.
En toen ontplofte gek genoeg de oven.

Mijn lief en ik wachten nu op de pizzabezorger.

19.27 | | Al vijf reacties

04-01-2007

# Oplichting
Had net de redactie van Opgelicht aan de telefoon. Het programma wil een reconstructie maken van één of ander oplichtingszaak. Daar hadden ze acteurs voor nodig. Ik, altijd bereid om extra bij te schnabbelen vraag naar de datum, plaats en vergoeding.
"Ahum" zei de vrouw.
"Ahum?" vroeg ik.
"We vergoeden je reis en je kan eventueel ook meeëten."

Ik ben maar afgehaakt. Opgelicht worden door Opgelicht. Wie had dat kunnen bedenken.

19.49 | | Al vijf reacties

03-01-2007

# De Ongelooflijke Overwinning van Arend-Jan
Ter Inleiding
Elke woensdag komt er een deel van een groot verhaal op de site te staan. Het complete verhaal duurt tot de laatste woensdag van het jaar, ergo het verhaal telt 52 delen. Ik ga m'n best doen om trouw het schema na te leven, om zo in ieder geval op dít vlak aan Sudesh' rooster te voldoen. De titel van he verhaal staat hierboven, hieronder vind je de titel van het hoofdstuk. Veel plezier ermee!

- Peter

Deel I – Arend-Jan Toen
Op het tweede gezicht was Arend-Jan niet veel anders dan andere jongens van zijn leeftijd. En op het derde gezicht ontging de meesten óók het enorme verschil dat hem zo anders maakte dan zijn generatiegenoten. Maar wie de moeite zou nemen hem een vierde maal te bekijken, zou het ongetwijfeld opmerken: Het zat er allemaal nog een paar treetjes onder. En zij die hem, om wat voor reden dan ook, regelmatig meemaakten, waren het roerend met elkaar eens: op het vijfde gezicht was Arend-Jan aanstekelijk saai.

Zijn haar had, hoe gebrekkig die beschrijving ook mag klinken, veel weg van een herfstige treurwilg, waarvan de takken het water net niet raakten.
Zijn ogen waren grijs. Niet het grijs van een denkende zee, was dat maar zo. Ze waren grijs als wolken die het vocht missen om te kunnen regenen. Een verlegen nek bevestigde zijn halfstok hangende hoofd aan zijn romp, die zacht gezegd achteloos in elkaar gekleid scheen te zijn. De armen en benen waren er, maar daarmee was alles gezegd: ze waren onuitgesproken, als ingehouden spotternij. Sporten deed hij niet, schilderen evenmin. Hij zou zijn schuchtere handen enkel gemist hebben als hij ’s ochtends het brood met z’n voeten in zijn trommel had moeten stoppen.
Wie lang naar zijn gezicht keek, zou misschien nog kunnen zeggen dat zijn neus wat groot was. En zij die al langer hadden staan kijken, zouden beweren dat zijn gezicht kleiner werd als je hem te lang had geobserveerd. Maar niemand, zelfs de wanhopige dorspgek, keek langer dan per ongeluk noodzakelijk naar Arend-Jan Piek.

Tegenwoordig zou Arend-Jan het ook zo omschrijven. Hij was een figurant. Een figurant, die hem zelf óók nauwelijks opviel. “Als ik mijzelf toen was tegengekomen”, zei hij later wel eens, “had ik mij niet eens gezien, al was ik tegen mezelf opgebotst”.
Hij was niet onaardig hoor, oh nee. Saaie mensen zijn nooit onaardig. Hij was eerder tragisch. Tragisch, maar niet tragisch genoeg om een autobiografie te schrijven. Dat zou saai worden. Al zou dat toen niet in zijn hoofd zijn opgekomen.

Maar maar maarrrrr...
…deze morgen, de morgen van 26 december 2007, tweede kerstdag, zou zijn kabbelende leven in een stroomversnelling brengen, die Arend-Jan tot het miraculeuze mens zou maken dat hij vandaag de dag is! En dat begon al bij de wekker...

Wordt Vervolgd

18.44 | | Al twee reacties

02-01-2007

# Klemtoon
HHhhhhwaaaaaaiiashaskahslad pweldmasdasdjdbkaslpkoki eoooooouuuuuuuumknp dbaskjd krr krr krr.

21.12 | | Al twee reacties

# Jammer genoeg kwamen er praktisch bijna niet veel vrienden opdagen op mijn eigenste georganiseerde megaoudennieuwjaarsfuif.
Gelukkig heb ik nog zeker voor acht maanden oliebollen.

21.07 | | Al drie reacties

01-01-2007

# Vanaf vandaag, nieuwe opzet Sudesh.nl
Elke maandag: Rustdag.
Elke dinsdag: Een lijstje. Want lijstjes zijn leukdag.
Elke woensdag: Spannend verhaal in 52 delendag.
Elke donderdag: Een kritische beschouwing op een televisieprogrammadag.
Elke vrijdag: Een gek ginnengapje-, plaatje- of hersenspinseltjedag.
Elke zaterdag: Galspuugdag.
Elke zondag: Een kritische en humoristische column over de actualiteiten van de afgelopen weekdag.

En dat allemaal door... Peter!

Elke dag, met uitzondering van feestdagen, vakanties, snipper- of baaldagen. Bovendien heeft U, als lezer, 24 uur per dag, gratis de mogelijkheid om te reageren op de verschenen literatuur.
Tot slot bieden in het verleden behaalde rendementen, geen garanties voor de toekomst.

18.09 | | Al vier reacties