24-03-2010

# Fans
Nu ik alweer een paar keer met mijn hoofd op televisie ben verschenen, wordt ik zo hier en daar herkend. Heel erg leuk is dat. Ik heb gemerkt dat er verschillende categorieeen fans in te delen zijn:

- Je hebt mensen die vriendelijk lachen en beginnen te wuiven.
- Je hebt mama's die tegen hun baby's zeggen: Kijk hij is van Uri Geller.
- Je hebt mensen die eerst oogcontact zoeken en ziet denken: "is die dat nou echt?" als de herkenning definitief is, draaien ze weg en gaan giebelen met iemand anders.
- Je hebt mensen (voornamelijk meisjes onder de 16) die langslopen en na een meter keihard gaan giechelen.
- Je hebt mensen die je zogenaamd de weg vragen naar het winkelcentrum en dan vragen of ik Prem Radhikisioen ben.

Fantastisch hoor, showbiz.

16.13 | | Al negen reacties

13-02-2010

# Minutes of Fame
Gisteren had ik mijn 8 minutes of fame bij De Nieuwe Uri Geller op SBS6. Sinds de uitzending word ik platgemaild, gesmst en gekrabbeld door vrienden, kennissen en onbekende vrouwenmeisjes. Al die aandacht is erg leuk en ik ben er ook trots op wat ik heb laten zien in de show. Het is heel eng om jezelf zo kwetsbaar op te stellen, maar hoe ik overkwam, ben ik echt. Erg leuk dat ik de kans van de jury krijg mijzelf te ontplooien en nu ik een beetje van dit alles geproefd heb weet ik dat dit iets is wat bij mij past en wat ik graag wil. Nederland is dus voorlopig niet van mij af.

Blijf mij zeker volgen (op mijn fanclubhyves -jawel!) en laat je verwonderen.
Sudesh

15.44 | | Al zeven reacties

12-02-2010

# Achtbaan
Ken je dat?
Het gevoel.

Het moment dat je langzaam naar boven gaat.
Je jezelf klaarmaakt voor de kickste rit uit je leven.

Dat gevoel kan ik keer op keer opwekken.
Zelfs zonder drugs.

15.19 | | Al twee reacties

19-09-2009

# (nog steeds) Zo heerlijk verliefd!
Gevonden op een notitieblaadje in de keuken:

Dag Snoezepoes,
In de koelkast voor jou een Tompouce.
x van mij!

18.07 | | Al twee reacties

07-08-2009

# 123456789
Over een klein uurtje is het precies
12:34 en 56 seconden van de 07-08-2009

123456789 dus. Het eerstvolgende moment dat dit zich voordoet is precies over 100 jaar. Vrij bijzonder dus...
En vertel eens, wat gaat ú doen op dit tijdstip?

11.24 | | Al vier reacties

17-07-2009

# Sudesh
Neehee! het is geen Súúdès! Het is Sjoediis.

De S in mijn naam is een zachte S. Als in chocolade. Sj.
De ú in mijn naam is meer een oe-klank.
De dès? Wat is nou dès?
Dès is als de i-klank uit vis. Maar meer een lange i-klank: Diisj.
En eigenlijk rolt de laatste S weer naar een j-klank, maar dat mag je voor me verwaarlozen.

Dus geen Súúdès, maar Sjoediis. Met de klemtoon op diis. óke?

En laat ik mijn naam nooit meer verkeerd horen!

11.19 | | Al negen reacties

08-07-2009

# Luxe probleem
Waarom zitten Brabantia vuilniszakken altijd zo irritant achterlijk opgerold?! Ik wil er één, niet gelijk vijf!
Grmbl.

20.32 | | Pas één reactie

06-07-2009

# Bibaboerderij doe-boekjes
"Waar staan die bibaboerderij boekjes?" vroeg een mevrouw aan de winkelmedewerker.
"De watte?" vroeg de jongen?
"Dat zijn boekjes waar je iets mee kunt. Doe-boekjes. Van bibaboerderij"
De jongen trok een bedacht gezicht. "Misschien bij de tijdschriften?"
"Nee, daar staan ze niet" zei de vrouw.
"Paul, hebben wij bibaboerdeij doe-boekjes?" vroeg hij aan een collega.
"Bielaboelebijboekjes? zei hij.
"Dat zijn doe-boekjes voor 1,49" zei de vrouw. "Van bibaboerderij."
"Nee, zei de man."
"Komen ze nog binnen?" vroeg de vrouw?
"Dat weet ik niet" zei de man.
"Die glossy van Donald Duck hadden jullie ook al niet," zei de vrouw, waarna ze zuchtend richting kassa liep.

16.35 | | Nog geen reacties

04-07-2009

# Brief van de buurman
Beste buren,
Ik heb sinds kort een nieuwe vriendin.
Alvast excuus voor de eventuele overlast.
Groeten,
de buurman

Ja, we gaan goed met elkaar om in de flat.

20.27 | | Nog geen reacties

02-07-2009

# Gezocht
Ik ben op zoek naar

* een fotograaf (theater en reportage)
* een cameraman/vrouw (met monteerkwaliteiten)
* een (web)designer (met aardige photoshopskills)
* iemand met verstand van theatertechniek
* drie lenige meisjes
* een componist
* een beursanalist
* een kok

Die mijn vrienden willen worden.
Ook mensen met andere talenten kunnen zich bij mij melden.

16.00 | | Nog geen reacties

31-05-2009

# Twitter
Ook nog twitteraars hier?

21.49 | | Al twee reacties

28-05-2009

# Digitalisering
Verdomd!
ik ben
mijn handschrift kwijt.

12.10 | | Pas één reactie

# Weddenschap
Ik ga graag geregeld de weddenschap 'je ellebogen achter je rug met elkaar te raken' aan.
En dan vooral bij vrouwen.

12.05 | | Nog geen reacties

20-05-2009

# Jan en Yolanthe
Eigenlijk heb die combinatie nooit begrepen: een dikkig vissersjongetje met een Nederlands-Spaans sekssymbool. Dat is een beetje als Boer zoekt vrouw en wint de hoofdprijs. Het klopte niet. Het kón gewoon niet. Van alle mannen op de wereld valt Yolanthe uitgerekend op Jantje. Ik bedoel: Jantje Smit! Kom op! Volendams pikkie met shalalala-shalalalie-liedjes. Maar op de één of andere manier dwong dat wel respect af. Want als je kan bereiken dat Nederlands mooiste en sexy vrouw op je valt, dan doe je het goed! Daar gaat geen enkel argument tegen in. Jantje had Yolanthe en hoe die het deed, geen flauw idee, maar het heeft gewerkt.

Jantje dook plotseling overal op. (Althans, ik ging er meer op letten.) En zoals alles is met wat je vaak hoort of ziet, ga je eraan wennen. Het viel me op dat het best een aardige gast is. Erg betrokken en bescheiden. Intussen vond ik dat hij wat volwassenere liedjes maakte en zelfs zijn kledinglijn was oké. Jantje werd voor mij langzamerhand Jan. En Jan en Yolanthe pasten eigenlijk best goed bij elkaar. Die zouden later natuurlijk gaan trouwen en kindjes krijgen. Huisje, boompje, beestje, je kent dat wel. Yolanthe was helaas veranderd in een Maxima: onwijs lekker ding, maar je weet dat ze een partner hebben. Onbereikbaar dus. Niet dat dat voor sommigen veel uitmaakt, maar ik heb nog een moraal. En ik denk wel dat Yolanthe op morele jongens valt.

Nu kwam het nieuws dat Jan en Yolanthe uit elkaar zijn. Na twee jaar hebben ze besloten om er een punt achter te zetten. Spijtig. Ik ben dan altijd benieuwd waar en aan wie het dan ligt. Maar aan de andere kant denk ik, what the fuck maakt het ook uit. Yolanthe is weer bereikbaar! Woehoe!

16.36 | | Nog geen reacties

07-05-2009

# Playstation 3
Mijn broertje heeft sinds een tijdje een Playstation 3. Ik had er al veel over gehoord en gezien, maar nog nooit echt op gespeeld. Ik had een Gameboy en een Nintendo Nes en dat vond ik wel leuk. Ik speelde met suf op Mario, Tetris en Duck Hunt. Maar dat had ik al jaren niet meer gedaan. Naast deze spelcomputers heb ik eigenlijk nooit meer een spelcomputer aangeraakt, dus ik was wel benieuwd.

"Wat speel je?" vroeg ik.
"Gewoon, een spel. Iets met schieten" zei hij.
"Mag ik?" vroeg ik. Ik had nog prettige herinneringen aan Duck Hunt.
Hij drukte de controller in mijn hand. "Druk op driehoekje" zei hij.

Ik was een stoer karakter. Althans, ongeschoren gezicht, zonnebril, leren jack. ik liep behoorlijk macho en had een pistool in zijn hand. Ik zat in een soort van loods, ofzo. Ik drukte op wat knopjes en mijn pistool veranderde in een lucifer die ik aanstak, een telefoon, een samoeraizwaard en iets ondefinieerbaars. "Je loopt met de analoge knopjes" zei mijn broertje.

Ik liep wat rond en hoorde op de achtergrond wat pistoolschoten en gegil. Maar in plaats van als een gek rennen en schieten ging ik raar gebukt met een samoeraizwaard zwaaien. Wat ik ook deed met de controller, er kwam geen zinnige actie uit die man en uiteindelijk werd ik doodgeschoten. Verschrikkelijk!

Het volgende moment hield ik een auto aan, sleurde een dame uit de auto en scheurde als een gek door de drukke winkelstraat. En wat ik ook probeerde, het lukte maar niet om de mensen te ontwijken. Er zijn er verschillende onder de auto gekomen en ledematen lagen verspreid op de weg. Mijn auto sloeg over de kop en begon te branden
"Op driehoekje drukken" zei hij.
"Ja, ik druk me gek, maar dat helpt niet!"
En nog voordat ik dat gezegd had klom mijn karakter uit zijn auto en ging raar gebukt met een samoeraizwaard zwaaien. Amper nog bijgekomen van de eerste keer, werd hij wederom doodgeschoten.

Ik werd er behoorlijk onrustig van. Het beeld flitste, camerastandpunten veranderden erg snel en er zat totáál geen logica in. "Moet je eens rondje, driehoekje, kruisje achter elkaar doen" zei mijn broertje. Ik bevond me in een hooischuur en ik werd besprongen door agressieve Ninja’s. Maar in plaats dat ik nu raar gebukt met een samoeraizwaard ging zwaaien stak ik een lucifer aan. De rest sprak voor zich.

Duizelig gaf ik de controller terug aan mijn broertje.
“Wat een raar spel.” zei ik.
“Jij bent raar!” zei hij.

Dit was de eerste keer dat ik een generatiekloof voelde.

22.46 | | Al vier reacties